Perfect

 

PERFECT

 

Geen baan is perfect. Geen mens is perfect. Geen relatie is perfect. In dit stukje analyseert de mens Hylco de relatie met zijn baan. In een rondje dat begint en eindigt bij zorgcentrum Zuilenstein bezorgt hij doordeweeks honderden poststukken in de componistenbuurt.

 

Als postbezorger bepaal je voor een groot deel je eigen werktijden, is er geen baas die je op de vingers kijkt, heb je een grote mate van zelfstandigheid en ben je continu buiten en in beweging, zaken die prima in zijn straatje passen, daarbij aangetekend dat deze zonzijde (zoals alles in het leven) ook een keerzijde van de medaille kent.

 

Zo is hondenweer geen reden om je werk te verzuimen en is een tienurencontract hooguit als leuke bijverdienste te beschouwen. Bovendien heb je te maken met brievenbussen die niet open willen, tuinhekjes waar je net niet overheen kunt springen, verkeerd voorgesorteerde post en onhandelbare reclamefolders. Sporadisch, maar toch.

 

Gelukkig is Hylco behalve postbezorger ook columnist. Via het geschreven woord kan hij de minpuntjes van zijn werk van een vette knipoog voorzien, hilarische dwarsverbanden leggen, relativerende kanttekeningen plaatsen en via wederzijdse kruisbestuiving moedige pogingen ondernemen van zijn werk zijn hobby te maken. Samengevat: bijna perfect dus!